Op 6 mei jl. overleed onze vakgenoot Simon Wever, stedebouwkundige. Er zullen weinigen in ons vakgebied zijn, die zo stevig in de  klassieke stedenbouwkundige traditie geworteld zijn als Simon Wever. Er zullen er ook niet zoveel zijn die zich zo sterk kunnen beroepen op de eigen kracht bij hun ontwikkeling in het vak.

Simon was namelijk niet academisch opgeleid. Het heeft hem veel energie gekost om dit feit achter zich te laten en het bleef hem toch hinderen. Dat was nergens voor nodig want hij behoorde tot de absolute top in het regionaal ontwerp, een kwaliteit op een schaalniveau die niet velen tot in de puntjes beheersen. Hij staat daarmee in de kleine rij van grootheden als Van Eesteren zelf, van Eo Wijers, Teun Koolhaas en Alle Hosper. 

Na wat omzwervingen in onderwijs en betrekkingen, waar hij zich steeds verder bekwaamde in het ruimtelijk ontwerp op het regionale schaalniveau, trad hij in dienst van de provincie Noord-Holland. Daar maakte hij al snel naam en faam als eigenzinnig, maar bevlogen en uitermate knap ontwerper, die steeds opnieuw nieuwe en verrassende ideeën aandroeg. Wie in ons vak heeft niet genoten van zijn publieke optredens, waarbij hij steevast weerbarstig maar tegelijk zeer overtuigend zijn opvattingen naar voren bracht?

Na een lange loopbaan in Noord-Holland kwam hij aan het eind van de jaren tachtig naar de nieuw gestichte provincie Flevoland, waar zijn kennis en inzichten uitstekend van pas kwamen bij de ontwikkeling van het ruimtelijk beleid. Hij had een aanbevelingsbrief op zak van de grote meester zelf, van Eesteren. De provincie Flevoland heeft voluit kunnen genieten van Simons ervaring en ruim gebruik mogen maken van zijn gerijpte ervaring in de voorhoede van het vak.

Voor vrijwel alle gebieden van de nieuwe provincie heeft hij ontwikkelingsideeën aangedragen, waarbij hij moeiteloos speelde met de grote schaal van het gebied. Onvermoeibaar droeg hij nieuwe ontwerpen aan, voor o.a. de al of niet inpoldering en inrichting van het Markermeer, de gebiedsoverstijgende infrastructuur, de inrichtingsmogelijkheden aan de Oostflank van Zuidelijk Flevoland, de aanpak van de kernen van Almere, de kust van Lelystad, de inbedding van Hanzelijn en Zuiderzeelijn, maar ook voor de beeldkwaliteit van Urk en de Noordoostpolder en talloze suggesties voor kleinere opgaven in de nog zo sterk in beweging zijnde gebieden van de nieuwe provincie. Ook op het grootste en meest complexe schaalniveau in het vakgebied, dat van de vier Randstadprovincies, liet hij fraaie stalen van zijn kunnen zien.

Bij dit alles was hij een man die midden in het leven stond, met een bijzondere humor die hij op moeilijke momenten trefzeker wist te hanteren. Tegelijk was hij een krachtig opponent als de ontwikkeling hem niet aanstond en hij met uitdagende ruimtelijke suggesties een in zijn ogen verkeerde ontwikkeling wilde keren. Zo staat Simon Wever voor ons, een vakman van uitzonderlijke klasse, gezegend met een krachtige hand van ontwerpen, een grote werklust en boordevol ideeën.

Bron: Henk Licher